Daar is ‘n uitdrukking in Afrikaans “agter geslote deure” wat beteken dat sekere dinge en gebeure soort van geheim word. In elke mens en familie se lewe is daar sekere insidente, hartseer stories, bitterheid, seerkry, vetes en teleurstellings waaroor jy nie graag praat nie.

In hierdie rubriek lig die sluier en toe deure en toe stories word oopgemaak. Jy kry ‘n kykie in die lewe van jou medemens. Stukkies lewe van mense wat die moed het om oor probleme, swaarkry tye en seerkry dinge van hulle lewe te praat. Maar ook oor vreugdes en oorwinning, en oor probleme en swaarkry tye. Vir elkeen wat die moed het om sy of haar hart hier oop te maak en te vertel, ‘n groot dankie.

Om mee te deel van seerkry dinge en pyn wat soos ‘n dolk in jou hart steek, is terapie vir die siel en gemoed. Dis ook salwing en goed vir die gees om te vertel van jou goeie tye en dit met ander te deel. Dit dien as onderskraging en inspirasie vir ander, gee weer moed en hoop vir iemand wie nie uitkoms sien nie.

Het jy nodig om die geraamte in jou kas uit te laat? Jy kan dit onder jou naam doen of anoniem bly. Stuur dit na st@pitkos en skryf in die onderwerplyn “my lewe my storie”.

Die stories hieronder is soos ek dit ontvang. Soms het ek wel ‘n bietjie taalversorging gedoen, maar darem nie te veel nie. Die meeste opskrifte by die vertellings het ek self geskryf en bygesit.

Kan nie so ver kom om te vergewe nie

Anoniem

My lewe het gaan stil staan die dag toe ek uitvind dat,die seun van my stiefsuster my kêrel sin is. Na my kraamverlof van drie maande is ek terug werk toe,my suster het by my kom bly om na my dogtertjie te kyk.

My kind was ‘n jaar en vyf maande toe gaan sy weg,en ek moes iemand anders kry om na haar te kyk. Net toe my dogtertjie die ander meisie gewoond is, toe wil my suster weer terug kom. Ek het die meisie swaar laat gaan want ons twee het baie goed oor die weg gekom,as ek geweet het wat op my wag het ek haar nooit laat gaan nie.

‘n Paar maande na my suster terug by my is,merk ek op dat sy swanger is. Om ‘n lang storie kort te maak,die kind is gebore,en iemand uit die bondel uit word sommer gekies as pa. Hoe groter die kind word wys dit dat verkeerde man as pa gekies is, vrae word gevra maar sy en die persoon na wie die kind lyk ontken alles.

Toe die kind nege jaar oud word,kry my kerel ‘n dagvaardiging om in die Hof te verskyn vir onderhoud. Daar is die aap toe sommer uit die mou en hy moet onderhoud betaal vir die kind wat hy by my suster het. Ek was ‘n wrak en was aangeraai om so gou as moontlik vir my kind te vertel voordat sy die goed op die straat optel.

My dogter raak nou in Mei 14 en die seun het in April 12 geword. Ek en my kind is baie lief vir die seuntjie,ek oorweeg dit om hom volgende jaar by my te vat,hy wil graag by my kom bly. My gewese kerel wil nie verstaan hoekom ek hom gelos het nie hy sê dat hy tog niks aan my gedoen het nie.Ek stel glad nie meer belang in mans nie,my gewese kerel en my suster toer deur die mans en meisies. Sy is nou weer swanger met haar derde kind,elkeen het sy pa.

Ons het die 18de Februarie ons broer begrawe en ons twee het mekaar so ver moontlik vermy. My ma praat gereeld met my en moedig my aan om te vergewe,sy was net so geskok oor dit alles.Sy noem vir my hoe kan ek verwag dat God my moet vergewe en ek wil nie vergewe nie.

Dr ST my probleem is ek kry dit nie reg om te vergewe nie,en ek weet my siel gaan verlore as ek met die haat in my te sterf kom. Asseblief help my.
 

Een ding waaraan ek vasklou

Elize

Ek het lank gesit en dink aan die brief “dit alles begin met ‘n droom” gedink, en gewonder hoe ek op die brief moet reageer. U is reg, ons almal dink het drome gehad toe ons nog op skool was en wat jy eendag wil word. Eers wou ek n verpleegster word, maar gou besluit dat dit nie vir my is nie. Ek is te sag en kan nie mense se leiding hanteer nie. Toe besluit ek maar dat ek eendag ook wil trou, dat my huiwelik n sukses sal wees, en date k en my maat saam vir die HERE sal dien en sal werk, dat ek grraag 2 kinders uit my huiwelik wil hê, waarvan een ’n seun moet wees en die ander een ‘n dogter.

Maar dit het net ‘n droom gebly. Ek is wel getroud en in die begin was ons baie gelukkig, maar daarna he thy sy ware kleur begin wys. Eerste plek het hy nie soos ek in ‘n kerk groot geword nie. By my werk of by enige sosiale plek waar ons gekom het, mag ek  nie met die teenoorgestelde geslag gepraat het nie, anders het ek  n verhouding met elke een gehad en is ek sleg gesê. Ons eerste kind is toe ’n seun, maar was baie siek met sy geboorte. Hy is gebore met ‘n hart klep wat nie toegemaak het met geboorte en het daarby ook ‘n long probleem  gehad. Hy  was 2maande lank in die ICU toe ons hom die eerste keer huis toe kon neem. Daarna het ek weer geboorte geskenk aan n dogtertjie, ook met dieselfde probleem gebore. Sy is ook oorgeplaas na die ICU in Morningside kliniek. Seventien dae daarna is sy oorlede. Intussen het my man met ‘n verhouding begin met een van sy kollegas wat saam met hom werk. Ek het vir hom en haar ’n keuse gegee deur ‘n brief van die prokureur. Hy het egter besluit om by my en ons kind te bly. Maar steeds daarna is ek beskuldig van verhoudings by my werk. Ek is naderhand so in myself toegeskulp dat ek te bang was om met enige iemand te gesels.

Vier jaar later na my dogterjie se dood het ek weer geboorte gee aan ‘n seun. Hy is twee dae na sy geboorte oorlede met dieselfde probleem as die vorige kinders, en weer vier jaar later toe probeer ons weer vir die laaste keer om te kyk of ons nog n kind kan hê. Dit was ook n dogtertjie maar ook met dieselfde probleem gebore, Haar naam was Xanté. Sy het egter vir 3maande en 1week geleef. Van geboorte af was sy in die ICU by Flora Kliniek in Roodepoort. Na haar dood het ek en my man verder van mekaar af beweeg en hy het al hoe meer begin te drink en my meer begin te beskuldig van valse verhoudings. Hy het my ook te begin beskuldig van dat ek nie vir hom kinders kon gee nie.

So ‘n jaar terug is sy beste vriend gediagnoseer met lewer kanker. Sy vrou was my beste vriendin en ons het altyd op mekaar se skouers gehuil. Toe begin sy vir my man sms te stuur oor hoe Johan met haar baklei en met haar ongeskik was. Ek het egter dit daar gelos en maar gedink sy soek maar n bietjie simpatiek. Ek meen haar man is in die hospitaal en kry toe chemise behandeling vir kanker. Ek het haar ook omtrent elke dag gebel en haar moed ingepraat.

My enigste seun wat ek toe nou het, hy is 15 jaar oud, speel met sy pa se selfoon en kom toe op ‘n boodskap af wat my man vir ons vriendin “Surita” gestuur het wat sê: “Ek is jammer oor vanoggend wat sê die suster, onthou net ek is lief  vir jou.” Daardie boodskap is gestuur die dag voor Johan oorlede is. Die dag van sy dood het my seun weer op ‘n boodskap afgekom wat sy pa vir Surita gestuur het. My seun het die boodskap vir my kom wys wat sê: “weet net dat ek baie lief is vir jou.”

Ek het my man daarmee gekonfronteer en hy het met ‘n storie gekom en gesê dis nie hoe hy dit bedoel het nie. Net dat hy haar moed wou gee en haar laat weet dat hy weet hoe sy voel. Ek het dit daar gelos maar glo my toe begin al my elendes. Waar ons ook al gaan was ek gedwing om haar saam te nooi. Sy het elke dag my gekontak om te hoor of ek dan konsuis ok is. Altyd wou sy hoor of dinge darem nou tussen my en my man nog goed is. Alles wat ek  vir haar gesê het, het sy gedraai en met n ander storie by my man gekom. Hulle (sy en my man) het begin om my en my seun sielkundig aftebreek. Ek moes hoor wat se goeie vrou is sy en hoe wonderlik is haar 2 dogtertjies. My seun het ook in die proses deur geloop. Waar hy en sy pa altyd na aan mekaar was, het my man hom ook begin afbreek. Dit het naderhand so erg geraak dat ek my hand in my eie lewe wou sit.

My man se broer het later toe begin inspring en met Surita se ouers gaan gesels. Hulle het dit natuurlik ontken dat daar geen verhoudings tussen hulle is nie, maar ek het al die bewyse gehad van die boodskappe wat hulle vir mekaar gestuur het. Haar ouers het haar aangesê om die vrienskap tussen ons te verbreek en haar selnommer te verander. Maar wat ek nie gesê het is dat sy ook by die Verkeersdepartement werk waar my man werk. Dus sien hulle mekaar nog steeds en bel mekaar nog steeds. Ek wou van my man skei en het toe reeds vir berading by ‘n sielkundige geloop. Sy het my man gekontak dat ons haar een keer saam moes gaan sien. Daar het my man vir haar gesê dat hy bereid was om die vrienskap met haar te verbreek. Dat ek hom nog ‘n kans moet gee. Ek het hom toe maar weer ‘n kans gegee, ek meen ons het ‘n belofte saam voor GOD gedoen toe ons die dag getroud is, en die woord leer ons mos om 70 maal 70 keer te vergewe.

Dit het toe begin lyk of my man aan die verander is, wat hy het opgehou om so baie te drink, maar wat my pla is dat as ons deesdae ‘n rusie het, haal hy elke keer Surita se naam op. Dan word ek maar weer vals beskuldig en sleg gesê. Dit is of hy baie meer vir Surita omgee as wat ek geding het. Dit lyk vir my of as hy iets hoor van haar dat dit hom omkrap. Hy kom met so ‘n storie uit dat ek wonder waar hoor hy dit, aangesien volgens hom dat hulle mekaar nie meer kontak. Maar hy is op hoogte van alles wat sy en haar kinders doen. U sien haar ouers het haar meegedeel dat daar nie plek in hulle lewe is vir ‘n 2de skoonseun nie. Ek weet nie of dit dalk dit is wat hulle dalk uitmekaar hou, omrede haar ouers na haar kinders kyk as sy werk. Ek het ‘n foto van haar ook al in my man se besit gekry in hierdie tyd wat hulle konsuis nie meer mekaar sien nie.

Ek weet egter nie meer hoe moet ek die situasie hanteer nie, want eendag sê hy is lief  vir my, en die volgende oomblik word ek weer vals beskuldig en word haar naam weer genoem. My eie ouers woon so ver van my dat ek hulle nie wil ontstel nie. Hulle is slegs maar pensionarisse  wat afhandlik is van ‘n staatspensioen.

Daar is darem nog een ding waaraan ek vasklou en dit is my geloof. Ek bid elke dag dat die HERE my moet lei en my moet help dat ek nie moet haat.

Maar my grootste gebed nou is dat die HERE sy Wil aan my moet bekend maak en dat ek graag sal wil lewe soos Hy wil hê ek moet lewe en dat ek graag vir Die HERE wil werk. Maar tot dit word my nie gegun om eers kerk toe te gaan want dan het ek ‘n verhouding met die dominee. My man het al tot ons dominee uit ons huis gejaag, maar een ding is seker en ek gee nie om wat hy sê of doen my kind sal ek in die huis van die Here groot maak, en intussen sal ek maar bly bid en hoop op ‘n wonderwerk.

Hierdie is my storie dokter wat ek probeer kort stel soos moontlik, maar glo my daar is nog baie wat ek nie eers vertel het nie.

Die Boemelaar Sidney Wilken

Rico Kruger 

1972. Ons begin ‘n Christelike koffiekroeg in Bloemfontein – Klub 6:13 (Rom 6:13) Laat een Saterdagaand sien ons ‘n ouerige man op ‘n bankie sit. ‘n Boemalaar met die naam Sidney Wilken. Hy het my vriend geword vir 5 jaar en deur die 5 jaar het ek so baie lief en leed saam hom beleef.  Later het ‘n lewensskets van hom geskryf.

‘n Boemelaar – die uitgeworpene en tog ‘n mens soos ek en jy. Hy was ook ‘n kind. By sy geboorte is daar ook gelag en nou ? -nou word daar weer vir hom gelag. Die baba wat ‘n verstoteling geword het. Toe is gelag omdat hy mooi was en ‘n swakkeling in die hande van sy moeder. Hy moes vir alles huil of vra, kon self niks doen nie en vandag? Ook ‘n swakkeling tussen ander. Weer eens moet hy vrae vir alles. As kind was dit reg en mooi, maar vandag ‘n skande.

Mooi drome is gedroom rondom hierdie kind. Hy gaan nog dié kind word, ‘n bekende en die kind van alle kinders, die een wat gaan uitstyg of dalk nog ‘n begaafde kind?  Wie weet ? Alles word dopgehou, hy is nog lam nog in die knie…maar een van die dae gaan die knaap kruip en loop. Elke beweging is net reg en dit moet so wees, want die kind kom uit ‘n besondere huis, nie maar nog sommer ‘n huis nie – nee, ‘n opgevoede huis, almal is goed geleerd en opgevoed. Pa, Ma, al die ander kinders. Selfs die arme ou brakkie weet om sy dinge buite te doen en dan ook nog op ‘n sekere plek – en steeds groei dié kind.

Alles word gegee – maar ook word baie verwag van die kind. Hy moet alles kan doen, musiek, blokfluit, sport en ekstra klasse vir die skoolwerk.

‘n Kind – met alles en ook sonder alles.

‘n Kind met ouers en tog ook daar sonder , afwesige ouers.

‘n Kind wat as baba aanvaar is wat nou moet aanvaar dit wat na sy kant toe kom. Die pa en ma se opgewondenheid is verby. 

‘n Kind met ‘n hart wat brand om aanvaar te word – hy ondersoek eers en by die regte plekke, maar daar is niks, net ja en ‘n hand vol geld.

Vandag - ‘n Kind is hy nie meer nie, maar ‘n man en van liggaam groot en sterk maar in sy gees nog ‘n swak baba.

‘n Moeder en haar kind – hy is binne haar mens gemaak. Daar is hy gevormeer na die beeld van God en nie sommer maar nog ‘n baba nie, nee, hy is uniek en daar is net een van sy soort. Hy het sy eie uniek vingerafdrukke.

Dan kom die lewe – die lewe wat gegee is om te lewe en gelewe te word. Maar die lewe ontwyk hom, dit loop draaie en grondpad met hom en die lewe, lewe hom na siel en liggaan en steeds bly die begeerte om aanvaar te word. Die lewe aanvaar hom nie, maar die bose lewe aanvaar hom – en daar is nog ‘n kind – ‘n kind wat ook ‘n vreugde moes wees maar nie meer is nie.

‘n Kind – ja, ‘n kind van ‘n moeder en iewers vra sy elke dag en kerm sy elke dag in haar gebede waar die kind is, hy is nog kind, haar kind, ’n deel van haar wese is verdwaal. Iewers lag die mense nou vir hom – die verdwaalde grootmens kind.

Ver op ‘n bankie sit hy – hy en sy gedagtes en wonder met ‘n skaamte wat net sy wese ken. Sy gedagtes dwaal – wie is ek regtig ? Hoekom het dit gebeur?  As ek dalk nog net een kans kon kry. Hy sit alleen, siels alleen,verlate, Godsverlate, mens verlate  en tog – hy bly mens.

‘n Mens wat gestruikel het. Is hy skuldig ? Hy dink ja net hy is skuldig. Hy glo dit want almal sê dan so – “skuldig” – maar hy het gestruikel oor mensgemaakte strike. Sy Skepper het dit nie so bedoel nie en hy ook nie, maar dit het gebeur.  Hy wou anders lewe, hy wil anders lewe,– hy kon anders lewe, maar nou kan hy nie meer nie. Die dae en jare begin nou sy tol eis.

En steeds sit hy. Hy het dit nie so bedoel met sy lewe nie. Hy het nie met opset so geword nie, hy weet dit, erken dit en net hy weet dit, die mense wat skaam vir hom lag weet dit nie. Die wat ‘n draai om hom loop weet dit nog minder. Niemand behalwe hyself weet dit, net hy, en dis sy enigste geheim in die lewe.  Hy leef met die geheim, en hierdie geheim vreet hom stukkie vir stukkie op, elke dag word hy uitgeknaag. Die geheim vreet saggies in sy binneste en so saggies dat niemand dit hoor nie, maar almal sien dit. En dit is; ek wou nie so word nie, ek is jammer, ek het dit amper gemaak maar nou kan ek nie meer. Daar onder lê hy, nog steeds alleen. As my mense darem net hierdie een ding kon weet - ek is jammer, regtig so jammer. Maar daar bo sal ons weer sien, ek en jy Ma – en daar sal jy vergeet dat ek daardie seun van jou was waarvan die mense jou vertel het. Die seun wat hulle op ‘n dag gesien sit het toe hulle op pad was om ‘n deel aan hulle voortbestaan uit te leef.

Maar Ma weet dit - iewers langs my pad het ek my Skepper ontmoet en Hy sal sorg dat ek en Ma mekaar wees sien en dan sal dit sonder verwyte wees. Dan hoef ek nie meer te verduidelik nie en ma hoef nie skaam te wees nie. Dan sal ek ook uitvind wie regtig my pa was.

Oom Sidney – die wêreld is armer sonder jou. Waar jy nou ookal is, ek weet Sy hand bewaar jou.

Opgedra aan Sidney Wilken, ‘n boemelaar (45+) wat ek vanaf 1972 leer ken het. ‘n Besondere mens, ‘n begaafte mens. ‘n Mens, mens. Hy het ‘n briefie vir my gelos en gesê hy gaan Kaapstad toe. Hy is seker al oorlede, maar met al sy probleme glo ek hy is in die Hemel en sing saam met die engele ‘n loflied.  Ek glo ook hy bid vir ons almal wat oor sy pad gekom het. 

Steeds hou God my staande

Franceen Edwards

Ek kan eenvoudig net getuig van die Here se goedheid en seëninge in my lewe. U weet daar het baie dae gekom dat ek die Here vra waarom Hy al die dinge met my laat gebeur, maar dan kry ek weer antwoorde of openbarings van Hom. Die afgelope jaar was verskriklik moeilik. Verlede jaar moes ek hoor dat my moeder borskanker in 'n gevorderde stadium het.

Ek moes toekyk hoe die sterk en gesonde vrou agteruit gaan en worstel deur die masektomie, chemoterapie en bestralings. En tog was sy die een wat nooit gekla het nie. Ek het baie dae vir die Here gevra om tog nie die merkwaardige vrou te kom haal nie. Sy is die anker in ons familie; die een wat net 'n telefoonoproep weg was; die een wat ons kon bemoedig en net die Here se plan in al ons moeilikhede gesien het. Wat sou van my en ons familie raak indien sy iets moes oorkom. Moedig het sy die

naarheid, die moegheid en ook haar vrae gedra, want ek glo dat sy ook maar haar bekommernisse gehad het. In desember verlede jaar se die dokters aan haar dat dit lyk asof die kanker onder beheer is. Groot was my verligting, want die Here het tog my gebede verhoor.

Nog was my beproewinge nie verby nie. My verloofde se arm het begin swel en was kliphard. Eers het die dokters gedink dis 'n spinnekopbyt, maar steeds wou die swelsel nie sak. Hulle stuur hom toe vir x-strale, maar kon daar ook niks wys raak nie. Nog vele toetse het gevolg, met die spesialis se uitspraak dat dit ook moontlik kanker kan wees en dat hy 'n biopsie moes doen. Al wat deur my gedagtes gegaan het, hoekom dan weer. Die biopsie is gedoen en toe die wag vir die uitslae. Ek het nie geweet of ek kom of gaan nie. Die 05 Januarie 2006 het ons die uitslae gekry dat dit darem nie kanker is nie, maar dat dit 'n infeksie is wat aan die been begin vreet het maar dat dit behandelbaar is. Groot was my verligting en dankbaar teenoor God.

Dieselfde middag ontvang ek 'n oproep dat ek dadelik na Port-Elizabeth moes gaan want my ma het 'n terugslag gehad.Daar gekom moes ons die verpletterende nuus hoor dat die kanker verspreihet en dat sy nog net 'n paar maande oor het. Ek was heeltemal ten gronde. Waarom dan? Alles het dan so goed gegaan... Kersfees en Nuwe Jaar nog so gelukkig gewees. Die dokter het aan ons genoem dat sy haar huis toe stuur om tussen haar familie te wees. Ek was regtig ten gronde. Wat gaan van ons raak. Sy was in soveel pyn dat ek dit nie ook kon verduur nie. My ma wat nog nooit enige pyn of siektes gehad behalwe 'n verkoue. Ons is na Graaff-Reinet waar ek haar versorg het- elke 6 ure morfien toegedien om die pyn te verdoof. Vinnig het sy agteruit gegaan.

In dieselfde week raak my 3jarige dogtertjie siek. Die dokters diagnoseer gastro, maar die maagpyne raak net erger. Die Sondag is dit so erg dat ek met haar hospitaal toe is. Sy word opgeneem en binneaarse voeding gegee. Die sondagaand raak dit net erger en die magie is verskriklik opgesit. Die Maandagoggend noem die dokter aan my dat hulle haar oorgaan plaas na Port-Elizabeth. Ek vra dat hulle my na George oorplaas want haar pa (my verloofde) is in George. In George word sy opgeneem en die nodige toetse word gedoen. Nog kon hulle nie uitvind wat fout is nie. Die Woensdag besluit die Chirurg om te opereer- gebarste blindederm ontdek hulle. Die chirurg is eintlik verleë, want hoe kon hulle dit misgekyk het. Sy is baie swak, maar tog 'n moedige vegter. Sy herstel vinnig en word die volgende Maandag ontslaan. My ma neul verskriklik oor haar en ek neem haar na Graaff-Reinet die Dinsdag. Hoe bly was my ma nie om te sien dat my dogtertjie ok is nie. Die Woensdag verswak my ma en word in die plaaslike hospitaal opgeneem - dinge lyk nie goed nie. Die Donderdagoggend 8uur sterf sy. Ek was verpletter, want hoe kon God dit toelaat. Sy het nog tot die einde geglo dat die Here haar gesond gaan maak en dat sy Chante nog skool toe sou sien gaan.

My hele wêreld het tot 'n einde gekom daardie oggend. Wat sou ek sonder my vriendin en ma doen. Na wie sou ek gaan met my probleme en by wie sou ek raad vra. Maar die Here het net weereens aan my bewys dat ons op Hom moet vertrou en dat ons ons probleme na Hom moet bring.Hy het my deurgedra en my die krag gegee dat ek nog 'n huldeblyk op haar begrafnis kon lewer. Ek verwerk haar dood nog moeilik en daar is nog baie vrae. Soms is ek in opstand teenoor God omdat Hy dit toegelaat het. Hy is dan 'n God wat die ontmoontlike kan doen, hoekom het Hy nie my ma gesond gemaak nie. Sy het dan al haar vertroue in Hom gestel.

Die Maandag nadie begrafnis ontvang ek 'n oproep van my direkteur om my te se dat my pos van die dienstaat verwyder is en dat ek moontlik verplaas sou word.

My wêreld was regtig besig om te verkrummel en ek was behoorlik in opstand teen God. Ek moes dan nou my familie onderhou - hoe kan ek dan nou my werk verloor. Hoekom moet al hierdie dinge met my gebeur. Maar steeds het God my staande gehou. Hy het my die krag gegee om elke dag nog ander mense te bemoedig en my die Groter Plan in alles kon sien. Ek berus my in Sy plan met my lewe en weet dat hier iets goed moet kom. Ek weet ook dat God hard met my praat en daar drastiese veranderinge in my lewe moet kom. Ek moet nader aan Hom beweeg.

Ek het nog baie vrae en wonder soms nog wat die einde van alles sal wees maar ek glo dat die Here alles goed in plek sal laat val. Ek het nog nie finaliteit oor my werk gekry nie, maar ek vertrou op iets positiefs.

Ek aanbid mos 'n lewendige God, wat nooit sluimer of slap nie en beaam saam met Dawid (1 Kron 29:10-13): Here, God van ons vader Israel, ons prys u vir ewig en altyd. Want aan U, Here behoort die grootheid en die mag en die eer en die koninklike majesteit want alles in die hemel en op aarde behoort aan U. Here U is die koning wat mag het oor alles. Dit is U wat mense rykdom en eer kan gee, want U heers oor alles. Die mag en die vermoë om dinge te doen is in U hande en U kan enige mens beroemd maak en krag gee. Daarom prys ons U, ons God, en ons eer U wonderlike Naam.

Ek wys steeds dat ek omgee

Anoniem

Ek wil jou net waarsku dat ek nie eintlike ‘n goeie storie skrywer is nie.  Indien jy van my insidente gebruik gaan maak sal ek dit verkies om anoniem te bly. 

Ek was ook een van die wat in ‘n droomwêreld geleef het deur te glo aan die “happy ever after” storie wat jy in storieboeke van lees en in flieks teëkom.  Na ‘n gelukkige en sorgvrye huwelik van 17 jaar het hy in 1992 ander weivelde opgesoek.  Ek het gehoor dat die vrou die laaste een is wat altyd daarvan uitvind.  Wel, dit was met my die geval.  Ek het eers in 1994 daarvan uitgevind.  Dit het hom presies twee weke geneem om te besluit of hy moes ry of bly.  Dit was vir my ‘n vreeslike tyd gewees.  Ek kan nie aan jou beskryf hoe ontsettend moeilik dit vir my gewees het om nie voor my kinders te huil nie.  Ek het van al die spanning stres aanvalle gekry en flou geword daarvan, en nog ‘n klomp ander skete wat deur spanning veroorsaak word.  Gelukkig vir my en die kinders het hy gebly. 

Dit het vir ‘n ruk goed gegaan, altans dis die boodskap wat ek gekry het.  Min wetende dat daar al die tyd kontak tussen hulle was, al het sy in die Kaap gebly.  Daar was tye wat die “werk” hom gestuur het vir ‘n paar naweke, wat heeltemal onwaar was.  (ek was weereens naief gewees om alles te glo).  Na ‘n huwelik van 24 jaar in 1999 het die finale breuk gekom.  Ek het al hierdie dinge die hele tyd vir myself gehou en het eers ‘n maand voordat ek die skeisaak aangegee het vir die eerste maal dit aan my twee kinders en my pa bekend gemaak.  Ek hoef seker nie eers te sê wat hulle reaksie was nie.  My seun was op daardie stadium 20 en my dogter 18.  Dit was vir my ‘n bitter moeilike besluit gewees om uit te stap sonder my kinders.  Ek het maar terwille van my kinders vir nog ‘n rukkie aangebly nadat ons geskei is.

My dogter het vroeg op Hoërskool deurmekaar geraak met dwelms.  Ek het in die begin myself geblameer daarvoor, en het myself afgevra waar ek gefaal het as ouer.  Maar nadat ons ‘n paadjie gestap het met die Maatskaplike werker het ek tot die besef gekom dat haar situasie a.g.v. verkeerde keuses en groepsdruk veroorsaak is.  Dit het begin by dagga en daarna erger.  Ek was bewus van die dagga, maar nie van die ander dwelms nie.  Sy het my nog meer skuldig laat voel omdat sy gesê het dat die oomblik wat ek uit die huis uitgetrek het sy nie meer omgegee het wat van haar word nie.  Ons was altyd ‘n baie hegte gesin gewees, het baie dinge saam gedoen, en ek het altyd uit my pad gegaan om vir my kinders baie liefde, drukkies te gee en vas te hou.  Daar was ‘n oorvloed van liefde maar nie van sakgeld gewees nie.

Sy was al by vier rehabilitasie sentrums gewees, en het ‘n geskiedenis van arrestasies, hofsake en gevangenisse.  Haar pa het nie regtig belang gestel in haar in die tye wat sy opgesluit was nie.  Ek is die enigste een wat maar altyd daar vir haar was, maar teen ‘n “prys”.  Daar was vernedering, die gejaag hospitaal toe omdat sy “ge-ode” het, hartseer, depressie, (ek het partykeer gevoel om met my kar in ‘n muur in te jaag), medikasie vir depressie, afsprake by ‘n sielkundige, spanning, Fibromialgie en my gesondheid, asook mense wat veroordeel en beoordeel en nie regtig besef dat dwelmsverslaafdes net soos drankverslaafdes ook maar net mense is nie.  Hulle het almal baie liefde en ondersteuning nodig.  Daar was die groot motorongeluk met gesigbeserings toe sy feitlik al haar bo-tande verloor het.  (Gelukkig het sy in ‘n paal vasgery en nie iemand se lewe op haar gewete gehad nie).  Al die dokters besoeke en die duurste medikasie, ‘n pilletjie wat sy onder haar tong moes sit, wat ek elke keer betaal het omdat sy werkloos is, maar met die hoop dat sy sal regkom.  As gevolg van haar dwelm geskiedenis het haar hartspiere skade gekry en is sy nou ‘n epilepsie lyer.

Dan was daar ook die tyd wat sy by ‘n Nigeriër ingetrek het.  Sy het vir hom op die strate gewerk inruil vir dwelms.  Ek het haar op ‘n stadium as vermis aangegee omdat ek geen kontak met haar gehad het nie.  (hy het haar bedags toegesluit).  Sy het die 16de Febr weggeloop na my toe, en is die 21ste Febr met ‘n hofbevel vir drie maande na ‘n Staats rehabilitasie sentrum toe gestuur.  Dit gaan nou baie goed met haar.  Ek is op die oomblik baie rustig, want ek weet dat sy op ‘n veilige plek is.  Ek weet net nie wat gaan word as sy die dag klaar is met haar behandeling nie.

Ten spyte van alles wat gebeur het bly sy vir my nog steeds kosbaar, en ek maak ‘n punt daarvan om haar te wys dat ek nog steeds omgee.

Daar is ‘n moontlikheid dat sy vir dié naweek vir drie dae mag huistoe kom.  Ek bid net dat alles goed sal afloop.  Ek weet dat dit vir altyd ‘n stryd vorentoe gaan wees.  Ongelukkig was heroine haar keuse, maar ek weet ook dat niks onmoontlik is as ons aan Jesus bly vashou nie.

Moenie kom vir die begrafnis nie

Corrie Taylor.  Rock Hill. South Carolina.

Ek is gebore. Kleintyd geweet ma en pa gee nie liefde nie. Dit so aanvaar. Na matriek gaan verpleeg. getrou met ‘n man, nie geweet hy is baie gevaarlik nie. Hy was uitstekend met lieg, steel en rondslaap ens. Aantreklike man.

Twee kinders - dogter en ‘n seun. Ek het hulle elke dag teen my vasgedruk. Ek het Jesus geken vanaf my jongmensdae. Geglo wat die Bybel sê, kerk toe gegaan en gebid en geglo. Mag nie skei nie, die kinders moet ‘n normale gesinslewe hê. My man kom tot bekering. Ek het dit geglo, toe gaan studeer hy vir ‘n predikant in Pretoria. Ek het hard gewerk. Meestal gewerk met kanker pasiente, terminale sorg en sterwensbegeleiding. Ek het gehelp om huweliksbegeleidingskursusse aan te bied. Almal het gedink alles was wonderlik, niemand het geweet  van die anderkant van sy lewe wat telkens toegesmeer is nie.                 

Eendag het ek na sy kantoor gegaan om iets met hom te deel, ‘n sonde in my lewe wat my pla, en vir ‘n sekonde het ek opgekyk en sy oë gesien, dit was boos. Evil. Ek het gebewe in my binnekant en was bang, ek was toe altyd bang gewees. Die kinders was besig om klaar te maak met studies. Hulle het hulle eie lewens gehad.        

Ek het min geslaap. Een oggend 3uur was ek besig met my Here. Soos baie kere tevore. Ek het 1 Kor. saam met Hom gedoen. Hy het fisies aan my geraak daardie nag en ek het die hemel gesien en ervaar. Ek loof Hom.           

Toe kry my man hartklep probleme, duur operasies ens. ek ondersteun en versorg hom, hy herstel en gaan voort soos voorheen. Ek gaan  werk in Saoedi Arabia om my dogter se universiteitsgelde te betaal - net vir 6 maande sê hy.  My dogter word verkrag deur ‘n sogenaamde vriend en my seun word gehijack met die kar. Ons almal oorleef.          

Ek wil nie teruggaan Saoedi Arabia toe nie.Ek staan op my knieë voor my man en smeek hom na kerk die dag. Hy sê nee, hy het die geld nodig.   Ek gaan terug na die Arabiese woestyn, maar iewers breek iets in my. Ek begin uitgaan met mans van ander wêrelde en dans tot 4 uur in die oggend in nagklubs en drink.   Ek vra hom vir ‘n egskeiding, hy is woedend, en sê nee, net as hy doodgaan sal so iets gebeur.   Ek gee nie meer om nie, ek neem die moslem geloof aan, begin saam met ‘n ander man te bly en stuur nie meer geld na Suid-Afrika toe nie.

Almal in Suid-Afrika is geskok “wat is fout met haar?” Hulle bid vir my en my sondes . Ek ontvang snaakse briewe aan die anderkant van die wêreld.      Toe kry my man ‘n hartaanval op 45 jaar en hy gaan dood.  Ek was bly.  Hy word  begrawe op die familieplaas en my seun sê vir my: “Mamma ek is lief vir jou, maar moet liewerste nie kom vir die begrafnis nie.”                       

Ek bly nou al 2 jaar in Amerika, Getrou met die man wat my ingeneem het in die woestyn . Hy is ‘n professionele persoon, Christen, hippie , wedergebore, snaakse idees, weet nie hoe om te lieg en te steel nie, gehard, ken die lewe, vra nie vrae nie. As ek môre-oggend wil weggaan kan ek gaan. Jesus het my nooit verlaat nie, ek wens ek het spasie om te vertel van my ervaring in die Arabiese land, met my Here en die moslem geloof. God is baie groter as wat ons ooit sal verstaan.  Ek en Hy praat weer, maar dit is nou anders, ek weet dat ek kon haat en erge sondes doen, en dat Hy na baie worsteling my vergeef het.     

Die lewe vir my sal nooit weer diep vreugde wees nie, dit is soos die hobbit Ferodo in die fliek "The Lord of the Rings ". As jy eens boosheid, gesien en ervaar het dan weet jy dat dit bestaan en dat jy slegs vreugde en rus sal hê as jy met die skip na die ander wereld gevaar het. Groete in Jesus.  

Om ‘n baba te red

Ernie Roworth

EK weet nie of dit sal deurgaan as 'n storie nie, maar wil dit nogtans met jou deel.

Ek is getroud met twee pragtige kindertjies.  My jongste is nou amper 7 maande oud.  Hy ontwikkel by die dag en dit is wonderlik om te sien hoe so ou kleintjie elke dag net meer en meer ontwikkel.

Ek werk by 'n koerant op Stellenbosch en my kantoor se venster kyk direk op die straat uit.  Ons kry gereeld die snaakste karakters wat hier inval of net verby loop.  Mettertyd raak mens so gewoond aan al die snaakse mense met hulle drank gewoontes wat mens elke dag sien, jong kinders wat loop en gom snuif, ouers wat dronk op die gras lê, blanke mans wat straatvrouens helder oor dag reg voor ons kantoor aflaai, dronk mense wat op ons stoep en nie eens weet waar hulle is nie en dan gesels hulle ure lank met hulself en vloek die buitelandse toeriste so onder hulle rokke in dat mens se ore skoon tuit. Gelukkig weet hulle nie wat al die woorde beteken nie. 

Noem maar op, almal van ons sien elke dag al die dinge en dit raak net al hoe meer aan die orde van die dag en mens kyk al hoe meer oor die probleme waarmee die samelewing wroeg.  

Verlede week en Dinsdag maak hier twee mense hul opwagting op ons stoep, hier is twee lekker geboude bankies wat deel vorm van die historiese huis waarin ons kantore is, wat baie aanloklik is vir mense wat bietjie voggies in het en 'n sitplekkie nodig het anders as op die gras.  Die twee, is seker so in hulle dertig, maar kan dalk jonger wees, maar die alkohol myle lê diep op hulle gesigte.  In die vrou se arms is 'n kombersie met 'n baba in, maar sy sukkel om stil sit op die bankie en moet elke nou en dan haar bene sprei om net weer gou die balans terug te kry en nie grond te koop nie.  Soos dit nou maar is bekyk ons die spul so en betoon bietjie jammerte vir die baba en keer dan maar weer terug na die werk en elke ou bemoei hom weer met sy eie klein wêreld. Die klompie het toe seker maar weer deur die loop van dag aanbeweeg na waar hulle bly, of tot daar waar hulle hulself benind as die son onder gaan. 

Donderdag middag so net na middagete maak die span toe weer hulle opwagting met nog 'n lid by, seker maar iemand wat hulle langs die pad raakgedrink het en sy het seker maar besluit om by hulle aan te sluit en so tussen haar swaaie en draaie was sy baie besorgd oor die bondeltjie wat in die ma se arm is. Kort kort word die kombers oor die baba se kop getrek en dan slinger die span heen en weer oor die straat en die motors en taxis moet net briek aan slaan.  Almal in die kantoor se senuwees is op en wonder wanneer die kind op die grond te lande gaan kom. Op 'n stadium kry hulle weer hul sit op die bankie en die kombersie glip van die baba af.  Toe ek die ou kleintjie se gesiggie sien en agter kom dat die baba nog nie drie maande oud kan wees nie het my hart in stukke geskeur!  Op daai oomblik het ek in my geestesoog my eie baba seun in sy "perfekte" omstandighede gesien, hoe gesond en gelukkig hy is.

Toe die harde werklikheid van die ou kleintjie wat geen kans op die lewe het in sy huidige omstandighede nie. Hy skreeu en dan druk die ma hom net weer aan haar bors waar hy alkohol gevulde melk inkry.  Almal in ons kantoor het iets op die hart en kan nie verstaan dat die vrou nog die kind het nie. Hoekom neem die welsyn nie die kind af nie?  Ek dink toe maar hoe moet die welsyn dan nou weet van die arme kleintjie, dit is nie asof hulle heeldag die strate patroleer en kyk wie se kinders hulle kan wegneem nie. 

Ek besluit toe om die plaaslike kindersorg vereniging te skakel en te hoor hoe mens te werk moet gaan om so iets aan te meld.  My tyd is beperk, want span kan enige oomblik die pad vat en dan weet geen mens waar om hulle weer te vind nie.  Die kindersorg verwys my toe na die ACVV omdat dit in hulle area val.  Ek tree toe met hulle in verbinding en hulle deel my toe mee dat ek eers die polisie moet ontbied en dan moet hulle die ouers en die baba na die plaaslike polisiestasie neem en dan sal hulle weer die ACVV kontak en dan kan hulle eers die proses begin om die beste situasie vir die kind te bepaal.  Dit klink toe na so lang proses en ek wil eintlik net die ou kindjie help om uit die situasie te kom.  Ek bel toe die polisie en hulle plaas die klagte op die sisteem en sal iemand stuur sodra die ander klagtes afgehandel is.  In die volgende uur voordat ek 'n vangwa voorgekeer in die pad het daar seker vier vangwaens verby gery, en net so vinnige kyk gegee en weer verder gery. 

Op die einde van die dag het hulle toe die ouers en die baba hier weg. Ek het dit Maandag met die ACVV opgevolg en hulle met my meegedeel dat die baba in die plaaslike hospitaal is en kan daar met die maatskaplike werker kontak maak.

Ek het vandag 'n week later haar gekontak en sy sê toe dat dit vir hulle wenslik sal wees om die baba in die sorg van die ouers te plaas, maar hulle is totaal nie bevoeg nie en het groot drankprobleme.

Dit was vir my net fantasties om uit my eie wêreldtjie te kon klim en daai ou babatjie te help om net in beter omstandighede groot te word. Alhoewel hy dalk verstandelik gestrem kan wees het hy nou dalk net 'n beter kans op die lewe as om ook dalk 'n gomsnuiwer of straatkind uit te draai. Mens is altyd so bang om te betrokke te raak, maar die Here lei 'n mens en op daardie oomblik het Hy dit net op my hart gelê om die ou kleintjie te help sover ek kan.

Die ou seuntjie is maar twee maande oud, maar ten minste is hy nou van die straat af. 

 ‘n Dapper Enkelmoeder

Sarie du Toit

Ek was 4 en 'n half maande swanger, toe gaan my skeisaak deur. Dit was meer as 17 jaar gelede. My wêreld en sekuriteit was onder my uitgeruk toe my eks
boonop aandring dat die huis, waarin ek en my babaseuntjie op daardie stadium gebly het, verkoop moes word, want hy kon dit nie meer bekostig om die huis en sy woonstel te onderhou nie.

My eks is intussen weer getroud en het 2 kinders. Die bloedjies kry wat hul hartjies begeer : byderwetse selfone, opgradeerde PC, TV-speletjies, rekenaarspeletjies, duur speelgoed, ens. Vir 13 jaar het ek my seun self onderhou - klere, kos, skoolgelde, skoolboeke, alles wat hy moes he. Ek het eers aangedring op onderhoud toe my seun Hoërskool toe moes gaan. Hoekom? Want ek was elke keer "afgejak" dat hy dit nie kan bekostig nie. Ek het later nie eens meer gevra nie. Maar 'n seun van 13+ se behoeftes is baie meer as 'n Laerskoolkind s'n en die skoolgelde amper dubbel.

Ek en my seun van 9 maande het by my ouers ingetrek. Mens se ouers - wonderlike mense, nie waar nie? Ons het vir meer as 14 jaar daar gebly. Ongelukkig werk 3 geslagte in een huis nie so goed uit wanneer die kleinkind sy tienerjare bereik nie. Daar is 'n te groot verskil van hoe ek my kind wil opvoed teenoor hoe my ouers my opgevoed het en dan spat die vonke mettertyd. Nee, ek het nie 'n tienerrebel vir 'n kind nie. Ek wil my kind selfstandig en verantwoordelik grootmaak en my Ma dink ek is te streng juis omdat ek besluite aan hom wil oorlaat. Sy voel hy is nog te jonk om self te besluit. Glaskaste om 'n kind en verekussings om te keer hy hard val, werk ongelukkig nie ten goede uit nie. Wanneer jou kind met die harde werklikheid van die lewe kennismaak, moet hy/sy reeds daaropvoorbereid wees.

Ons het so ampertjies 3 jaar terug 'n nessie van ons eie gaan soek en kon gelukkig bekostigbare losies kry. Dis nie groot nie, dis basies 'n kamer aan mense se huis met 'n uitbouiing daarnaas waarin 'n stort, toilet en kombuisie ingerig is. My seun se driekwartbed staan in die kombuisgedeelte. Die slaapkamer dien as my slaapkamer en my seun se ontspanplek wanneer hy opsy rekenaar (nie 'n spoggerige, nuutste PC nie) werk of TV kyk.

Daar is ongelukkig 'n moontlikheid dat selfs hierdie sekuriteitsnessie eersdaags afgestaan moet word, want as die huurgeld Junie-maand opgeskuif gaan word, sal ek my sente vier keer moet omdraai in plaas van twee of drie keer. Die rede daarvoor? Ek werk al 22 jaar by die Finansiele instelling en moes tot my skok ontdek dat my netto salaris ongeveer gelykstaande is aan 'n tydelike personeellid wat maar 'n jaar lank hier werk en al wat sy doen, is liassering. Ek moet elke Saterdag werk; anders kom ek nie met my geld uit nie en glo my, die rekenings en betalings wat ek MOET doen, is noodsaaklikhede bv losies, kos, skoolgeld, assuransie, Apteek (my seun het asma), vervoer. Vir 'n vrou om nie 'n klererekening te hê nie, dink ek, isomtrent 'n prestasie.

Ewenwel, wanneer alles klaar betaal is, dan het ek so gemiddeld R20 - R30 per dag vir die res van die maand tot volgende betaaldag. Hiervan moet dan die daaglikse noodsaaklikhede gekoop word en af en toe ook 'n toevoeging totvleis en groente wat intussen opgeraak het.

Maar, Goddank, nie ek of my seun het al een aand honger gaan slaap nie. Rande rek ver as dit gerek moet word. Solank my seun se maag vol is en diebrood is geduldig met my, sal ons nie honger gaan slaap nie.

Dis soms moeilik om te sien en te aanvaar dat daar mense is wat luukshede en duur "speelgoed" (soos jetski's, quadbikes, ens) kan koop sonder om twee keer te dink en ek het nie eens aldag die finansiële vermoë om belangrikedinge (soos nuwe matrasse) te koop nie.

Tot dusver het God nog elke dag voorsien en alhoewel ek baie dae op moedverloor se vlakte staan en nie meer weet watter kant toe nie, soms selfs tienerrebels raak, dan kom daar tog uitkoms. En wanneer ek die dag moedeloos, teneergedruk en hartseer is, kom daar soms 'n SMS of e-pos uit die bloute en dis dan net asof daardie persoon weet ek het daardie trooswoorde juis op daardie moment nodig. Wanneer ek dan die persoon bedank vir die mooi woorde of selfs 'n mooi prentjie en versie by, dan sêdie persoon dat hy/sy net 'n gevoel gekry het hy/sy wil dit vir my stuur.

SOMEWHERE SOMEONE IS WATCHING OVER ME AND MY SON. Ek dank God daarvoor.
 

Ongeag wat ookal

Rashieda Riddles

Ek is in die Moslemgeloof gebore. Toe ek in die huwelik tree, het ek die Christengeloof aangeneem. Nodeloos om te sê, my familie was nie in hul skik met my nie en ek was eintlik as die "outcast" beskou. Uit die huwelik is twee pragtige dogters gebore.

In 1991 is ek gediagnoseer met Sistemiese Lupus Erythamotosis en rumatoid artiritis. My hele lewe het toe verander en ek was - van 'n baie aktiewe onafhanklike persoon -  feitlik gedwing om van ander afhanklik te wees om sekere take vir my te verrig. Ek kon op daardie stadium nie meer 'n voldag werk verrig nie en my geneesheer het aanbeveel dat ek liewer nie meer werk nie. Ek is in 1993 ongeskik vir werk verklaar waartydens ek ook my eerste bloedoortapping gekry het.

Met my opname in die hospitaal in 1991 was ek in die Intensiewe Saal opgeneem en die dag nadat ek opgeneem is, het 'n vrou in die saal gesterf. Ek kon die aand nie slaap nie en het met die Here geworstel. Op daardie stadium het ek vir die Here gesê dat ek nog nie gereed is om hom te dien nie. Nadat ek toe nie meer werk nie, het my gesondheidstoestand heelwat verbeter totdat ek met TB gediagnoseer word. Ek was verpletterd en het die feit dat ek 'n SLE leier is beter hanteer as die TB diagnose. Waarom, weet ek nou nog nie. Ek het 'n goeie 9 jaar by die huis deurgebring en kon aktief betrokke wees by my kinders se skool aktiwiteite, hul huiswerk, vakansietye saam deurgebring, eerste dag op primêre skool, eerste dag op hoërskool en so meer.

Toe het die lewe 'n nadraai gehad. Die groenmonster sowel as ontrouheid het ingesypel. Tesame met hierdie aksies was daar mishandeling van alle vorms teenwoordig. Ek was uitgemaak as iemand wat niks beteken, onnosel, vet, is net in die pad, het 'n lewe van geen waardes nie, aangesien ek in die tussentyd nader aan die Here beweeg het. 

To me it was the most trying time in life, as all Chritians I approached regarding the state in my life, advised me to stick it out and stay smiling. Eventually I discussed the issue with my Reverend who asked me one simple question - What is left for this man to do to you other than murder you? Hierdie eenvoudige vraag het my laat sit en wonder en nog steeds het ek hoop gehad dat dinge sal verbeter, wat toe nie gebeur nie. Ek het die stadium in my lewe bereik dat ek self gevoel het dat die wêreld en almal om my beter daaraan toe sal wees sonder my op hierdie aarde en het 'n oordosis pille geneem.

Ek is inderhaas hospitaal toe geneem deur 'n vriendin. In die hospitaal is ek verwys na 'n Sielkundige.  Hy het my by kliniek toegelaat vir behandeling en dit was die tyd toe die Here in my lewe met oorgawe oorneem. Ek het toe vir die Here gesê dat ek nie meer kan aangaan nie, dat ek alles menslik moontlik probeer het en steeds nie suksesvol is nie. en dat ek my kruis by Sy voete kom neersit. Wonderbaarlik het alles toe in plek geval die oomblik toe ek my saak vir die Here gee.

Op 02 Januarie 2001 sterf my skoonma in my arms terwyl haar seun met die ander vrou in ons kind se bed lê. Op 15 Januarie 2001 is die egskeiding afgehandel. Die aanpassing was groot om na 17 jaar weer enkel te wees, maar die Here het my deurgedra deur die wonderlike mense wat hy op my pad gebring het. Sommige van my vriende was egte steunpilare. My familie het weer nader gekom. Ander vriende moes ek tot my ontsteltenis ontdek is glad nie goeie vriende nie, maar met die Here se genade het ek dit oorkom.

Ek het op 21 November 2001 weer tot die arbeidsmark toegetree. Ek werk as 'n Menslike Hulpbronne Assistent in 'n baie groot onderneming en ek geniet dit terdeë. Ek beteken weer iets. Ek mis my Woensdae-oggende se Moederdienste, maar ek put net soveel genot uit my werk. Dit voel so goed wanneer mense dankie sê vir dit wat jy vir hulle gedoen het. Die dankbaarheid in die oë is waarvoor ek leef. Die ander dag vra my jonger dogter vir my of ek nie dankbaar is dat ek sulke gehoorsame kinders soos hulle het nie. My antwoord aan haar was: “Ja ek is, maar ek verwag ook niks minder nie aangesien ek lead by example.”

Ek geleer om elke oggend wanneer ek wakker skrik vir myself te sê: "This is the day that the Lord has made, I shall be glad and rejoice in it" - ongeag wat ookal. 

 Swanger op skool

Charlene Cunningham

Ek het onlangs op Radio Kansel gehoor van jong ongehuude moeders wat voel dis die einde van hulle wêreld en swanger meisies wat dink aborsie is die enigste uitweg.  Daarom het ek gedink om net hierdie kort stukkie aan te stuur met die hoop dat dit iemand anders weer hoop en perspektief sal gee.

Ek het op 17 jarige ouderdom (einde van Gr 11 op daardie stadium) swanger geraak en dit vir so lank as moontlik stil probeer hou.  My kindjie se pa het van die swangerskap geweet.  Ons was toe alreeds vir 3 jaar saam.  Ek kon myself nie sover kry om dit aan my ouers te vertel nie, want ek was so bang vir die teleurstelling.  Ons het groot drome vir my toekoms gehad, en ek kon net nie vir hulle vertel nie.

Op 7 maande (nog steeds in die skool) besef ek dat ek nie langer stil bly nie. My klere pas nie meer so gemaklik nie en ek kon nie meer aan aktiwiteite deelneem soos voorheen nie.  Ek het dit eerste met my skoolhoof  bespreek en hy was wonderlik.  Hy het voorgestel dat ek dit dadelik aan my ouers vertel. Dan kan ek besluit of ek my skoolloopbaan gaan voltooi of vir eers opsy skuif.  Ek het dit toe aan my ouers vertel en nodeloos om te sê, my ouers was platgeslaan.  Dit het hulle so 'n dag of wat geneem om alles te deurdink.  Daarna het hulle gevra wat ek wil doen en het besluit - na die geboorte van my seuntjie - sal ek terug skool toe gaan om my skoolloopbaan te voltooi. 

Almal by die skool (onderwysers en leerlinge), my ouers, my 3 broers, was wonderlik en ondersteunend.  Vriende het roteer om my te kom besoek en te help met my studies, sodat ek nie agter raak nie.  Ek was vir so 4 maande uit die skool en het toe weer teruggegaan.  Ek het my skoolloopbaan voltooi met goeie uitslae.

My seuntjie is vandag 9 en ek en die pappa het daarteen besluit om te trou aangesien dinge skeef in ons verhouding geloop het.  Hy sien hom so gereeld soos hy wil en ek het 'n wonderlike man in my lewe wat ons albei aanvaar net soos ons is!

Ek prys ons Hemelse Vader dat Hy my deur hierdie "donker" tye gedra het, want vandag is ek 'n sterker mens!

Dis nie die einde van die wêreld nie, dis net 'n seën en 'n voorreg om 'n kindjie groot te maak om Liewe Jesus te dien!

Varke bly Varke

Louis Nel

Ek het die afgelope Desember vakansie ‘n bietjie gaan “ontspan!?” in my Boshuisie in die Laeveld, in Marloth Park. Daar het ek die waarheid weereens besef: 'n Vark bly 'n vark, of hy nou 'n vlak vark of 'n diep vark is, en of hy nou 'n skatlike ou varkie is of 'n liederlike dierasie van 'n vark - 'n vark bly 'n vark!

Is hier toe nou mos 'n verskriklike gewerskaf in die Boshuisie - na sewe jaar is daar allerhande dinge wat begin verslyt raak en verstop raak en sommer net gedaan raak, en so ontaard ons "vakansie" in 'n gedoodwerkery. Daar moet 'n stoof in die kombuis kom, en om hom in te pas moet 'n stuk van die kombuiskas "afgesny" word. Daar moet 'n hangkas in die bokamer kom, en om hom daar te kry beteken dit dat die trapreëling eers afgeskroef moet word om die kas om die draaie te kan kry. Die skroewe wil nie uit nie, en moet afgesaag word. Ek en Mosbolletjie wroeg en worstel met die sware kas treetjie-vir-treetjie die trappe op - hygend en blasend.

Met al die gewerskaf kom ons agter hoe vuil die kaste binne geword het deur die jare - én die mure én die houtwerk, en nou moet daar geverf en geskuur en gevernis word. Boonop verstop die dreins ook op 'n kritieke tyd, en daar moet pype verlê word. Al hierdie dinge in mid-somer in die Laeveld, en nodeloos om te sê: dis warm - vrékwarm! My voete is seer, én my rug én my hande, en ek is moeg. Een van my laaste take is om 'n wasbak afleipyp te skuif. Met pik  en graaf kap ek 'n sloot in die harde, klipperige aarde terwyl die sweet my afstroom. In die bloedige son maak ek 'n mengsel beton aan om oor die pyp te gooi.

Intussen koer die vroumense oor die allerfraaiste, skattigste ou klein vlakvarkies - drie bondeltjies energie wat al om hulle ma draai, en seker nie meer as 'n paar weke oud nie. Hulle roep my om te kom kyk, en ek sleep my moeë liggaam om die huis om hierdie wonderwerkie te kom aanskou. My kop is seer van die bloedige son, en my humeur is nie meer so waffers nie, maar ek kom kyk darem. En ja, hulle is nogal mooi!

Maar my werk wag, en ek sleep myself weer terug na waar ek die klippe en sement en sand meng. Noukeurig word die betonblad gevorm tot 'n meesterstuk. Die sweet tap my af. Om die hoek hoor ek hoe die skattige ou varkies tekere gaan. Kort-kort hoor ek die vroumense skaterlag oor die goedjies se manewales. My kunswerk nader nou sy finale vorm, en uiteindelik kan ek terugstaan en die vrug van my arbeid bewonder. Ek vee die sweet van my voorkop af, was my gereedskap en karwei alles na die stoorkamer toe.

Stinkgesweet, en vuil (soos 'n vark!) stap ek na die buitestort toe vir 'n welverdiende lafenis. En tref die groot skok my: vervul met afgryse moet ek aanskou hoedat die vlakvarksog en haar drie ou skattige kleintjies baljaar in mý betonblad wat ek pas met soveel moeite (én liefde én deernis) gegooi het. My (liefdevolle) handewerk is een groot gemors. Almal ken my as 'n liefdevolle, vredeliewende wese, maar op daardie oomblik kan ek net eenvoudig nie my humeur beteuel nie, en ek noem die varke 'n dosyn of wat name wat 'n matroos sou laat bloos! Sy wou nog terugkom om vir oulaas in hierdie lekker "modder" te kom rol, maar ek laat haar (en haar ou skattige kindertjies) in geen onduidelike taal verstaan presies wat ek van haar dink, en presies hóé welkom sy nou eintlik is. En vir 'n encore slinger ek toe maar 'n paar klippe in haar rigting - net om te sê dat ek nie rêrag kwaad is nie!

Die noodsaaklike stortbad moes maar vir eers uitgestel word tot die nodige herstelwerk aan die beton gedoen is.

Nou wil ek dit baie kategories stel: 'n Vark bly 'n vark, of hy nou 'n vlak vark of 'n diep vark is, en of hy nou 'n skatlike ou varkie is of 'n liederlike dierasie van 'n vark - 'n vark bly 'n vark!

Die spreekwoord sê: “Meng jou met die semels, dan vreet die varke jou op!” As jy saamloop met ongelowiges, dan kan jy moeilikheid verwag. ‘n Ongelowige het nie dieselfde waardes as ‘n gelowige nie, en wêreldse plesier en sonde is vir hom deel van die lewe. As jy as gelowige hierdie paadjie met hom saamloop, dan is jy vinnig op pad weg van God af, en dit is die laaste ding wat jy wil hê. Dit is daarom dat Paulus die gedeelte in 2 Korintiërs 6 geskryf het, om jou aan te spoor om nader en nader aan God te leef. Dit beteken dat jy in die eerste plek wegbly van die sonde af, en in die tweede plek wegbly van sondige situasies af waar jy verlei kan word tot sonde. Byvoorbeeld: As jy in ‘n kroeg gaan sit saam met die manne, dan skep jy vir jouself ‘n situasie: jy kan deur hulle beïnvloed word om jouself te vergryp aan die drank. Vuil en lasterlike taal is terselfdertyd ook in ‘n kroeg aan die orde van die dag, en hierdeur vereenselwig jy jou daarmee.

Dit beteken egter nie dat jy jou totaal uit die wêreld moet onttrek nie. Inteendeel: jy moet juis IN die wêreld wees, want alleen deur saam met ongelowiges te werk en met hulle te kommunikeer, kan jy die boodskap van verlossing aan die wêreld uitdra. Jesus het immers Sélf in Matt. 28 die opdrag gegee: “Gaan dan na al die nasies toe en maak die mense my dissipels.”
 

Om rein te bly

Elna Schutte

Ek wil graag 'n stukkie van my lewe met julle deel.

Ek het my man ontmoet toe ons in St 9 was en van die eerste oomblik was ek verlief op hom, maar het ook met die tyd geweet dit is die man vir my.  Ons het uitgegaan, maar hy was net verlief op my en nooit regtig lief vir my nie.  Hy het egter 'n baie sprankelende persoonlikheid en kan baie maklik met mense gesels. 

Ons het verskeie kere uitgemaak en weer uitgegaan, maar was ook altyd eerlik met mekaar en die Hemelse Vader glo ek het my ook voorberei vir die tyd vorentoe, want my man het na matriek ander verhoudings met ander vrouens gehad en ook by sommiges geslaap, maar ek het net geweet ek wil absoluut rein bly vir my man waarmee ek eendag sal trou. 

Ek en my man het na omtrent 'n jaar weer begin uitgaan en ons moes op die ou end trou.  'n Baba seuntjie is gebore en ek het altyd die verwyt in my hart rondgedra, hoekom kon ons nie wag totdat ons getroud is nie, maar na baie jare kon ek myself vergewe en na 21 jaar van getroude lewe saam met 'n wonderlike man kon my man vir die eerste keer vir my vertel dat hy nie genoeg die Hemelse Vader kan dank vir die rein vrou wat die Vader hom gegee het nie, want daar was geeneen voor hom waarmee ek intiem verkeer het of eers gesoen het nie en dit het my ook daardie versekering gegee dat ek vir hom baie spesiaal is. 

Vandag kan ek net vir jong meisies verseker dat die besluit om rein te wees die dag as jy trou die beste besluit ooit kan wees vir jou huwelik, want dit laat albei partye baie spesiaal voel en ook voel dat God se seën werklik oor julle huwelik is.

 Uit die hartseer nuwe lewe

Charmaine  Heydenrych

My storie begin Junie 2003.

My dogter verjaar 28 Junie. So om en by 2 weke voor haar verjaarsdag rand my man (nou gewese man) my 17-jarige seun aan. Die aanranding is so erg dat ons hom hospitaal toe neem.

Ongeveer ‘n week na haar verjaarsdag sak my seun inmekaar. Ons jaag hom weer hospitaal toe waar hy gediagnoseer is met leukemia (ALL). Volgens die dokter het hy op daardie stadium 1 week oor om te leef. Sy behandeling is onmiddellik begin en teen middel Oktober 2003 gaan sy kanker in remissie. Begin November 2003 verdrink my kleinseun en omtrent 2 weke daarna is my seun se kanker in felheid terug. Teen Mei 2004 na klomp toetse wat onder andere wys dat sy suster 6 uit 6 “match” is vir beenmurg (2de een in 11 jaar wêreld wyd) begin die trek van die beenmurg.

Voor hulle my dogter se beenmurg trek, toets hulle haar 2 maal vir swangerskap, en albei kere wys dit negatief. My seun is ten spyte van beenmurg einde van Mei 2004 oorlede. 2 maande daarna vind ons uit dat my dogter reeds 2 maande swanger was ten tyde van die beenmurg onttrekking.

September 2005 is my egskeiding uiteindelik deur, en ek kan slegs die Here loof en prys vir die krag wat ek nog steeds elke dag ontvang. In die 9 maande wat my seun die kanker gehad het, het hy tot bekering gekom en daarvoor is ek dankbaar. 

Oorwinning oor moeilike tye

André van Papendorp

 Graag wil ek hierdie gedeelte van my lewe met ander deel as dit tot enige voordeel of hulp vir iemand kanwees. My ma is opslag dood in ‘n motorongeluk en ek was toe net in standerd 2. Dit was vir my ‘n groot skok en dis waar my hele lewenswroeging en kennismaking met "dood" begin het. Soos enige kind was ek baie lief vir my ma en haar afsterwe het ‘n groot leemte in my lewe gelos. Ek was die jongste van vier seuns gewees en was nog nie 10 jaar oud nie. Asof dit toe nie genoeg was nie is my pa ook oorlede toe ek 16 jaar oud was. Toe was ek basies heeltemal alleen want my drie broers het al almal gewerk of was in die weermag. Op daardie stadium het ons in die Vrystaat gebly seker so vir vier maande toe my pa oorlede is. Ek moes die jaar daar klaarmaak en het toe teruggekom kaap toe. My lewe was heeltemal ontwrig gewees. Heel verdwaas want daar was geen familie in dieVrystaat wat my kon help of bystaan nie.

Met die aanhoudende verlange na my ouers het dit gevreet aan my binneste. Met onderwysers en mense wat nie verstaan waardeur jy gaan as jy n weeskind
is nie, het dit moeite gekos om staande te bly. Ek wou nie een van die statitieke van probleem kinders wees nie. Ek wou nie my omstandighede gebruik om
voordeel te trek uit enige situasie nie. Ek het gou besef dat ek sal my lewe moet rig op iets konkreet en dan onthou ek altyd hoe my pa se pa hom behandel het nadat hy skool voltooi het. Dit was n kwessie van vasbyt, uithou en aanhou. Ek was afhanklik van my pa se boedel vir skoolfonds en klere wat daardie jare maar baie min was. Ek was skoolvakansies afhanklik van familie gewees vir kuier of blyplek. Van my ma se familie het plase besit, so ek het meeste van die tyd daar spandeer want daar kon ek myself uitleef deur myself deel te gemaak het van die werksmense. Het dit baie geniet om hard te werk. Ek het gevind deur om betrokke te wees met goeters wat jou interesseer of wat jou aandag aftrek, jy tog ‘n normale lewe kan lei. Hoewel ek meeste van die tyd my lewe in isolasie gelewe het, het ek soos enige kind ook vriende gehad maar ons het nooit oor my probleem gesels nie. Ek wou nooit "jammer gekry" gewees het nie.

Toe ek eers in die Kaap terug is, het dit beter gegaan want ek was toe nader aan die res van die familie. Daar was knaend kinders of boelies wat die situasie uitgebuit het, omdat ek nie ouers gehad het nie. Na wie toe draai jy, vir wie vra jy om  hulp? Hoe oorkom jy al hierdie tergende vrae? Hoe beveg jy hierdie eensaamheid in jou? Hoe onderdruk of oorkom jy die intense verlange na jou ouers? Hoe mis jy nie daai warm druk of liefdes gebare van jou ma nie! Ek was nog bloedjonk toe my moeder weggeneem is. Ek kan nie veel van haar onthou nie.

Baie van die vrae hierbo het ek onderdruk en het stelselmatig in ‘n baie onredelike, bombastiese kind ontaard. Ek moes my altyd onderdruk om nie in n bakleiery te betrokke te raak nie. Ek dink die feit dat die kortstondige opvoeding wat ek gekry het deels bygedra het dat ek nie heeltemal in’n skollie of probleemkind uitgedraai het nie. Dit het my “gemold” op ‘n manier vir die loop op my lewenspad.

Neem jou eie besluite, hou daarby en as jy ‘n verkeerde besluit geneem het deel daarmee, moenie toelaat dat dit jou terughou nie. Enigiemand maak foute en moenie te hard op jouself wees nie. Vereenselwig jou met die posisie waarin jy jouself bevind. Jy kanonmoontlik dieselfde vermag of verwag van iemand wat beter af is as jy. Ek praat nou van iemand wat n gesonde familie lewe het met altwee sy ouers. As dit jou verjaarsdag of Kersfees is en daar's nie ‘n present nie, deel daarmee, kom oordit.

Tot onlangs toe nog het ek geen waarde geheg aan hierdie "veronderstelde wonderlike dae" nie maar ek is ook nou ‘n ouer met pragtige seuns en het begin besef dat my ou lewe is verby. Daar's nuwe lewe, nuwe dinge om te ervaar. Ek het my seuns om te waardeer en ek het die kans om  vir hulle die mooi dinge van die lewe te leer. Om vir hulle te help om die kanse te kry wat ek miskien nie gehad nie. Om hulle te ryp en vas te hou en vir hulle te sê: “Pa is lief vir julle.”

Die laaste ene om my ‘n drukkie te gee, was my oorlede ma. My pa was iemand wat geglo het, "cowboys don’t cry". Deesdae is dit vir my lekker as man om te huil, just to let go. Net toe te laat dat die liggaam sy gang gaan en net skoonmaak. Om te huil totdat al die pyn en ellendes uit en weg is. Dan staan ‘n mens weer met ‘n skoon en sterker gemoed op, reg om die lewe vierkantig in die oë te kyk.

Daar is nie meer maskers om te dra nie. Geen voorgee nie. Geen opgekropte gevoelens nie. Gee emosionele seer of pyn nie, want in standerd 9 het die Here my bevry, en in 1989 het ek volkome tot bekering gekom. Al die jare het die Here my voorberei vir hierdie lang eensame pad en een doel daarvoor s, "God het ‘n plan met jou". Ons is partykeer so hard op onsself dat ons vergeet om net vir ‘n wyle stil te staan om te hoor wat God vir ons wil sê. Vandag is al my hartseer en pyn en al daai jakkalsies van die verlede in die vuur van vergetelheid. God het my volkome bevry. Ja, as kind was ek swak toegerus, nie ondervinding gehad nie en het ek foute gemaak. Net ek alleen was verantwoordelik vir my besluite. Maar ek was ook verantwoordelik vir "waar"  wil ek wees, "waar" wil ek opeindig. Gaan jy lê of gaan jy opstaanen die probleem areas in  jou lewe "face"?

Dankie Here dat U vir my die krag gegee het om oor hierdie donga's in my lewe te kon kom. U genade was vir my genoeg en ek vandag sê: “ Jesus leef, U't my deurgedra soos wat U dit nog elke dag doen. Amen!”